Τα τρία γουρουνάκια και το μπάσκετ

Μια φορά και έναν καιρό ήταν τρία γουρουνάκια που τους άρεσε το μπάσκετ.

Μεγαλώνοντας, ήρθε η ώρα να προχωρήσουν, δημιουργώντας ο καθένας το δικό του γήπεδο και τη δική του ομάδα. Ήταν καλοκαίρι όταν ξεκίνησαν την πορεία τους.

Το πρώτο γουρουνάκι, ήταν ως χαρακτήρας βιαστικός. Ήθελε γρήγορα να ετοιμάσει ένα πρόχειρο ανοικτό γήπεδο. Μάζεψε κάποιους φίλους του, χωρίς να προετοιμάσει σωστά τις μπασκέτες, αγόρασε φθηνά δυχτάκια, και φθηνές μπάλες.

Το δεύτερο γουρουνάκι ήταν πιο μεθοδικό αλλά και αυτό είχε κάποια στοιχεία βιασύνης. Βρήκε έναν χώρο και με προχειρότητα έφτιαξε ένα ξύλινο κλειστό γήπεδο, με ένα όχι ιδιαίτερα καλό παρκέ και χωρίς θέρμανση. Μάζεψε φίλους και έφτιαξε μία ομάδα μπάσκετ για να παίζουν.

Το τρίτο γουρουνάκι ήταν πιο μεθοδικό. Είχε υπομονή, δούλευε σκληρά δεξιά και αριστερά, μαζεύοντας χρήματα για να φτιάξει ένα όμορφο κλειστό πέτρινο γήπεδο μπάσκετ. Χρειάστηκε πολύ χρόνο για τη κατασκευή του γηπέδου. Τα άλλα δύο γουρουνάκια, έπαιζαν μπάσκετ με τις ομάδες τους και περνούσαν από το χώρο που έχτιζε το γήπεδο. Του ζητούσαν να τα παρατήσει για να πάει να παίξει μπάσκετ μαζί τους. Εκείνος τα έδιωχνε και συνέχιζε τη δουλειά του.

Πέρασε ο καιρός του καλοκαιριού και ήρθαν οι πρώτες βροχές του φθινοπώρου. Το γουρουνάκι με το ανοικτό γήπεδο, άρχισε να χάνει τους φίλους του, μιας και από τη βροχή δεν μπορούσαν να παίξουν μπάσκετ στο ανοικτό γήπεδο. Οι μπάλες βράχηκαν και χάλασαν, τα δυχτάκια επίσης, επειδή ήταν φθηνή κατασκευή σκίστηκαν.

Πήγε λοιπόν με τους φίλους του και ζήτησαν από το γουρουνάκι με το κλειστό ξύλινο γήπεδο να παίξουν μαζί του. Τους δέχτηκε με όχι ιδιαίτερη χαρά. Μόλις έπιασαν τα δυνατά κρύα του χειμώνα, δεν μπορούσαν να πιάσουν καλά τις μπάλες με τα παγωμένα δάκτυλα. Το παρκέ που ήταν φθηνή κατασκευή, άρχισε να εμφανίζει τρύπες και η στέγη άρχισε να στάζει. Κάποια στιγμή, που ένας λύκος άναψε φωτιά σε μία γωνία για να ζεσταθεί, από την απροσεξία του, όλο το γήπεδο πήρε φωτιά και κάηκε.

Το τρίτο γουρουνάκι, είχε στο μεταξύ τελειώσει την κατασκευή του γηπέδου του. Ένα μοντέρνο κλειστό γυμναστήριο, με όλες τις ανέσεις θέρμανσης, αποδυτηρίων, φωτισμού, πολύ καλές μπάλες και δυνατά δυχτάκια.

Τα άλλα δύο γουρουνάκια που βρέθηκαν χωρίς γήπεδο, μετανιωμένα κατάλαβαν το λάθος τους. Αντί να προσφέρουν τη βοήθεια τους τόσο καιρό, άφησαν το τρίτο γουρουνάκι να μοχθεί μόνο του. Μάλιστα το τρίτο γουρουνάκι, παρά τη κούραση από το χτίσιμο του γηπέδου, όταν είχε διαθέσιμο χρόνο, ολοκλήρωσε τις σπουδές στην προπονητική του μπάσκετ και οι δικοί του παίκτες, μάθαιναν πια με σωστή μεθοδολογία να παίζουν το άθλημα.

Τα άλλα γουρουνάκια ζήτησαν συγνώμη από το τρίτο γουρουνάκι. Είχαν καταλάβει το λάθος τους. Νόμιζαν ότι με βιαστικές ατομικές επιλογές θα τα έβγαζαν πέρα και δεν σκέφτηκαν πόσο σημαντικό πράγμα είναι η ασφάλεια και η δύναμη από τη συνεργασία και την ομαδική δουλειά. Πόσο σημαντική είναι η αξία της ομαδικότητας, της αλληλεγγύης και της φιλίας αλλά και η ισχύς των πολλών έναντι του ενός, που μπορεί να είναι ο “κακός λύκος” σε κάθε ανάλογη περίσταση.

Όταν όλοι μαζί προσπαθούν να αντιμετωπίσουν μια δυσκολία, τότε όλα μοιάζουν πιο εφικτά, σε αντίθεση με την αποξένωση και την απομόνωση, μέσα στην οποία, ένας μόνος του μπορεί να νοιώθει καλά για λίγο καιρό, αλλά στην ουσία είναι πιο ευάλωτος και ανυπεράσπιστος.

Στη δύσκολη σημερινή εποχή που ζούμε, πρέπει διαχειριστούμε τον “κακό λύκο”.

Έχουμε όμως τις δυνάμεις και τη λογική και την εμπειρία, να μετατρέψουμε το κακό σε καλό;

Να υπάρξει χαρά και ευημερία για όλους;

Πρέπει ο κάθε κακός λύκος να “φοβηθεί” από την αποφασιστικότητα των πολλών καλών και να αλλάξει χαρακτήρα. Ζούμε σε μία εποχή που έχουμε την εμπειρία να διαχειριστούμε τον καθένα που αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία, όσο διαφορετικός και αν μοιάζει και όσα σφάλματα και αν του καταλογίζονται.

Απόφαση θέλει, οργάνωση, κόπο και τρόπο.

Για να παραμεριστεί κάθε μνησικακία και να προχωρήσουμε προς μια καινούργια αρχή χωρίς προκαταλήψεις. Είναι μία ευκαιρία αυτή η περίοδος για να προβληθούν οι αληθινές αξίες και να συγχωρεθούν όσοι πραγματικά κατανοήσουν την αξία της συγχώρεσης και η ετερότητα να είναι θετικό χαρακτηριστικό στις σχέσεις των ατόμων και όχι αιτία αποξένωσης .

Άραγε, οι έχθρες μπορούν να ξεχαστούν για χάρη της φιλίας και της χαράς που επέρχεται ως ακόλουθο;

Ο “κακός λύκος” μπορεί να αισθανθεί τα θετικά στοιχεία, που μπορούν να του προσφέρουν οι καινούργιοι του φίλοι και να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία που του δίνουν να μπει στην παρέα τους;

Θα χαθεί μία ίσως τελευταία ευκαιρία, να διαφοροποιήσουμε τη μοίρα μας από τη μοίρα των δύο πρώτων γουρουνιών; 

Θα μοιάσουμε στον “κακό λύκο” της ιστορίας, που δεν θα έχει καλό τέλος;

Στην κατάληξη του παραμυθιού μας, ας γίνει αντιληπτή η δύναμη της συλλογικότητας. Όπου όλοι μας από αδύναμα πλάσματα, ενωμένοι απέναντι σε κάθε κίνδυνο, μπορούμε να νικήσουμε!

Αλλά ακόμη και αν χάσουμε, θα έχουμε προσπαθήσει για κάτι που αξίζει πολύ.

Με το φόβο, θα κάνουμε δύο βήματα πίσω.

Με την ελπίδα και τη συνεργασία, θα κάνουμε δύο βήματα μπροστά.

Δύο βήματα και θα σκοράρουμε το καλύτερο lay up. 

(Πηγή διακειμενικότητας: ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ – Αποστολίδου Χριστίνα &  Ζυγερίδου Βάια – “Οι αλλαγές στον χαρακτήρα του «κακού» λύκου στα σύγχρονα παραμύθια και οι ιδεολογικές διαστάσεις τους”)

ΔΗΜΟΚΡΙΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΡΑΚΗΣ
ΣΧΟΛΗ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΑΓΩΓΗΣ
ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
ΤΟΜΕΑΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ, 2016

Γιάννης Τσουμπρής

Ιανουάριος 2021