του Γιάννη Τσουμπρή

“Μπάσκετ”

Η αθλητική μου σχέση από το 1981 μέχρι σήμερα. Χιλιάδες αναμνήσεις, όμως ακόμη και σήμερα υπάρχει χώρος στο μυαλό και στην καρδιά για νέους στόχους, για νέα όνειρα.

Παραμένω όμως άνθρωπος του αθλητισμού γενικότερα, λόγω της ιδιότητας μου ως καθηγητής φυσικής αγωγής.

Με αυτή την ιδιότητα παρακολούθησα σήμερα στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, την ενότητα του προγράμματος «Διάλογοι» με θέμα τον παγκόσμιο πολιτισμό του ποδοσφαίρου.

Μία εξαιρετική ημερίδα, με εκλεκτούς καλεσμένους:

• τον βραζιλιάνο ποδοσφαιριστή Edmilson,

• τον τέως αντιπρόεδρο της Μπαρσελόνα τον Jordi Cardoner,

• τον βετεράνο ποδοσφαιριστή Αντώνη Αντωνιάδη,

• τον δημοσιογράφο Αντώνη Καρπετόπουλο και

• τη διαιτήτρια ποδοσφαίρου την κυρία Χρύσα Κουρομπίλια.

  Από τις πιο συγκινητικές στιγμές, ήταν τα δάκρυα του Edmilson κατά την παρουσίαση του ιδρύματος του, που βρίσκεται στη γενέτειρα του.

Ενός ιδρύματος που όπως έγραφε και ο τίτλος της ημερίδας «Football Will Save the World», αποσκοπεί στο να αναδείξει τη μεγαλύτερη πτυχή του αθλήματος αυτού, την αρωγή από τον άνθρωπο στον συνάνθρωπο.

Όλη αυτή η εξαιρετική ημερίδα, ανέδειξε παράλληλα και μία ακόμη, εκτός προγράμματος θεματολογία:

«Greece, who will save Greek Football?»

Για άλλη μία φορά, αισθάνθηκα τη διαφορετικότητα των ανθρώπων του μπάσκετ από εκείνους του ποδοσφαίρου.

Και στη δική μας συνομοταξία, την καλαθοσφαιρική,  υπάρχουν τα «κακώς κείμενα». Όμως, στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου, είμαστε (όπως είπαν και οι ομιλητές) «πολύ μα πολύ πίσω».

Και κακώς κατηγορούν την ελληνική κοινωνία για αυτό.

Φυσιολογικά λοιπόν, όταν παρεκτράπηκε η συζήτηση, βγήκαν οι κόκκινες κάρτες από τους διοργανωτές και συντονιστές,  προς τους Έλληνες ομιλητές, οι οποίοι ξέφυγαν της θεματολογίας.

Με βλέμμα απορίας, οι καλεσμένοι από το εξωτερικό, οι οποίοι μιλούσαν για τις αξίες ενός παγκόσμιου σπορ, παρακολούθησαν μία συζήτηση:

για «παράγκες»

για «πέτρινα χρόνια»

για «Προέδρους»

για «Ριζούπολη»

κλπ στιγμές απείρου κάλους των τελευταίων ετών.

Κόκκινη κάρτα.

Δεν φτιάχνεται το ποδόσφαιρο με «τιμωρίες» και «αλληλοκατηγορίες».

Και αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά με τους ανθρώπους του μπάσκετ. Οι μπασκετικοί, όχι όλοι, αλλά οι περισσότεροι, αρπάζουν την ευκαιρία.

Με εξαίρεση την Εθνική του 2004 (Ότο Ρεχάγκελ), οι ποδοσφαιρικοί πότε αρπάξατε τις ευκαιρίες;

Πρέπει να βάλετε στην άκρη πολλά «εγώ» σας και να κοιτάξετε το «εμείς».

Και δυστυχώς, θα χρειαστούν πολλά μα πολλά χρόνια να συμβεί αυτό.

Μπάσκετ, το καλύτερο άθλημα όλων;

Ίσως ναι ίσως όχι.

Κατά τους ποδοσφαιρικούς μας φίλους, το ποδόσφαιρο είναι το πιο δίκαιο ομαδικό άθλημα. Παίζουν όλοι, κοντοί, ψηλοί, γρήγοροι, αργοί, σε λίγα μόνο τετραγωνικά με δύο σημεία για τέρμα παίζουν δύο φίλοι άνετα μπάλα.

Μπάσκετ, κύριοι μπορεί να παίξει ένα παιδί και μόνο του. Να εξασκεί την ντρίπλα, το σουτ , να κάνει μία κίνηση και να ονειρεύεται το ΝΒΑ.

Αλλά, εγώ δεν είμαι δογματικός.

Δεν θα σας πω:  «Μπάσκετ, το καλύτερο άθλημα όλων».

Θα σας πω όμως «Ελλάδα! κάντε ότι μπορείτε για να βελτιώσετε την ζωή των παιδιών και των επόμενων γενεών που θα υπάρχουν από κάθε φυλή σε αυτό τον τόπο».

Δώστε τα χέρια όλοι μαζί και προχωρήστε μπροστά.

Παραδειγματιστείτε σήμερα από τα δάκρυα του Edmilson και βγάλτε τα χρώματα από τα μάτια σας για τους αντιπάλους.

Όλοι, χρειάζεστε ο ένας τον άλλον για αυτό που αγαπάτε για το ποδόσφαιρο.

Σταματήστε να βλέπετε τους άλλους ως εχθρούς, επιδιώκοντας την εξολόθρευσή τους. Διότι θα έρθει η εποχή, που θα καταλάβετε ότι το πρωτάθλημα το παίρνει ένας, αλλά μόνος του δεν μπορεί να παίξει.

Καλή συνέχεια στις προσπάθειες των ανθρώπων από τα ιδρύματα Edmilson, Barcelona και Stavros Niarchos.

“Stavros Niarchos”, έγραφε και στην πλάτη η μπλούζα της Μπαρτσελόνα που παρέδωσε ο Jordi Cardoner στον διευθυντή του ΙΣΝ κύριο Ανδρέα Δρακόπουλο.

Άψογη κίνηση marketing.